Lightfall 02: Schaduw van de Vogel

Na het indrukwekkende eerste deel van Lightfall keert Tim Probert terug met Lightfall deel 2: In de schaduw van de vogel. Waar het eerste deel vooral draaide om de kennismaking met Bea, Cad en de bijzondere wereld waarin zij leven, gaat dit tweede deel direct verder waar het vorige boek eindigde.

In de schaduw van de vogel is opnieuw een prachtig boek geworden. Het verhaal is leuk en toegankelijk, de personages zijn sympathiek en de wereld wordt verder uitgebreid. Maar opnieuw zijn het vooral de illustraties die dit boek naar een hoger niveau tillen.

Meteen verder met het avontuur

Het verhaal pakt de draad van deel 1 direct op. Er is geen uitgebreide herintroductie of lange opbouw, maar je wordt meteen meegenomen in het volgende deel van het avontuur. Dat zorgt ervoor dat het boek lekker vlot leest en tegelijkertijd voelt als een logisch vervolg op het eerste deel.

Hoewel het verhaal duidelijk gericht is op jongere lezers, heb ik ook als volwassene opnieuw met veel plezier gelezen. De gebeurtenissen zijn niet bijzonder ingewikkeld en de diepgang blijft beperkt, maar dat hoeft hier ook helemaal geen probleem te zijn. Het avontuur is leuk om te volgen en de wereld is interessant genoeg om je nieuwsgierig te houden.

Wat bovendien bijzonder knap blijft, is de manier waarop Tim Probert het verhaal vertelt zonder altijd woorden nodig te hebben. Er zijn meerdere momenten waarop je pagina’s lang geen tekst tegenkomt en het verhaal volledig wordt verteld door de illustraties. Dat klinkt misschien eenvoudig, maar juist daardoor wordt duidelijk hoeveel kracht er in de tekeningen zit. Je begrijpt wat er gebeurt, voelt de emoties van de personages en blijft het verhaal volgen zonder dat er ook maar één woord nodig is.

Bea en Cad vormen een geweldig duo

De dynamiek tussen Bea en Cad blijft een van de leukste onderdelen van Lightfall. Cad is nog altijd de eeuwige optimist die zichzelf het liefst als held ziet. Soms komt hij daardoor een beetje dommig over, maar juist dat maakt hem zo’n leuk en vrolijk personage. Waar anderen misschien het gevaar zien, weet Cad vrijwel altijd iets positiefs te vinden.

Bea maakt in dit deel opnieuw een mooie ontwikkeling door. Waar ze in het eerste deel nog behoorlijk onzeker en timide was, groeit ze steeds meer uit tot een echte avonturier. Ze is niet ineens nergens meer bang voor, maar ze leert om ondanks haar angst toch door te gaan. Ook dat wordt op een bijzondere manier in beeld gebracht. Wanneer Bea zich onzeker of bang voelt, verschijnt er een soort zwarte sluier die zich langzaam om haar heen lijkt te wikkelen. Hierdoor worden haar emoties niet alleen verteld, maar letterlijk zichtbaar gemaakt.

Naast Bea en Cad krijgen ook andere personages wat meer aandacht. Een van de Arsai, die verder geen naam heeft, krijgt samen met Kipp een grotere rol. Dat levert een leuk duo op. De Arsai praat heel staccato, terwijl Kipp juist maar door blijft praten. Die tegenstelling zorgt voor een aantal leuke momenten.

Ook krijgen we in dit deel meer informatie over de mysterieuze Vogel, Kest Ke Belenus. Langzaam wordt duidelijk wie en wat hij is, waarom hij de lichten wil vernietigen en waarom hij de zon heeft kapotgemaakt. Zonder al te veel van het verhaal weg te geven, blijkt daar een bijzonder mooi en tegelijkertijd treurig verhaal achter te zitten. Hierdoor krijgt de tegenstander meer betekenis dan je op het eerste gezicht misschien zou verwachten.

Een wereld waarin je langer wilt blijven

De wereld van Lightfall blijft misschien wel het meest indrukwekkende onderdeel van de serie. In dit tweede deel wordt die wereld bovendien flink uitgebreid. Bea en haar metgezellen komen op allerlei verschillende plekken terecht en iedere omgeving heeft weer een eigen uitstraling.

Het enige nadeel daarvan is misschien dat je sommige locaties alweer moet verlaten voordat je ze echt goed hebt kunnen ontdekken. De wereld voelt zo groot en interessant dat je eigenlijk overal nog veel langer zou willen rondkijken. Dat komt vooral door de illustraties. Ze geven iedere omgeving een eigen sfeer en zorgen ervoor dat de wereld daadwerkelijk leeft. Je krijgt voortdurend het gevoel dat er achter de randen van de pagina nog veel meer te ontdekken valt.

De illustraties zijn adembenemend

Net als bij het eerste deel ligt de grootste kracht van Lightfall zonder twijfel bij de illustraties. Tim Probert heeft een prachtige, herkenbare stijl die perfect past bij het verhaal. De tekeningen zijn sfeervol, kleurrijk en ongelooflijk gedetailleerd. Ik kan zonder problemen minutenlang naar één enkele pagina kijken zonder dat het gaat vervelen. Er gebeurt zoveel in de omgevingen en tegelijkertijd voelen de beelden rustig en overzichtelijk aan. De illustraties zijn niet simpelweg een aanvulling op het verhaal; ze zijn een belangrijk onderdeel van het verhaal. Juist daarom werken de tekstloze pagina’s ook zo goed. De beelden weten emoties, spanning en gebeurtenissen over te brengen zonder dat daar uitleg bij nodig is. Dat is misschien wel een van de knapste aspecten van deze graphic novel.

Vooral voor jonge lezers, maar zeker niet alleen

Qua verhaal en diepgang is duidelijk te merken dat Lightfall gericht is op jongere lezers. Ik zou het boek vooral aanraden aan kinderen van ongeveer tien tot twaalf jaar. Het verhaal is toegankelijk, spannend zonder echt eng te worden en de personages zijn makkelijk om mee mee te leven.

Toch zou het zonde zijn om te zeggen dat dit alleen een kinderboek is. Juist de prachtige illustraties maken het ook voor volwassen lezers de moeite waard. De wereld, de sfeer en de manier waarop het verhaal visueel wordt verteld, zijn zo sterk dat je ook als volwassene volop van dit boek kunt genieten.

Als ik dan toch een klein punt van kritiek moet noemen, is het dat de personages buiten Bea soms wat meer diepgang hadden mogen krijgen. Bea maakt duidelijk een ontwikkeling door, maar bij de andere personages blijft dat wat meer aan de oppervlakte. Dat is echter een relatief klein punt in een boek waarin verder eigenlijk alles uitstekend samenkomt.

Conclusie

Lightfall deel 2: In de schaduw van de vogel is simpelweg een ontzettend goed vervolg. Het verhaal gaat direct verder, leest heerlijk weg en weet de nieuwsgierigheid naar de wereld en haar bewoners verder aan te wakkeren. Bea ontwikkelt zich op een leuke manier en de dynamiek tussen haar en Cad blijft geweldig. Maar opnieuw zijn het de illustraties die de show stelen. Ze zijn adembenemend mooi en passen perfect bij de sfeer van het verhaal. De wereld voelt enorm, levendig en magisch en je zou eigenlijk iedere omgeving veel langer willen bekijken.

Voor kinderen van ongeveer tien tot twaalf jaar is dit een fantastisch fantasyavontuur. Maar ook volwassenen zouden deze graphic novel niet zomaar moeten overslaan. Lightfall bewijst opnieuw dat een eenvoudig en toegankelijk verhaal tegelijkertijd visueel ontzettend indrukwekkend kan zijn. Waar deel 1 voor mij al een zeer geslaagde start van de serie was, laat deel 2 zien dat Tim Probert dit niveau moeiteloos weet vast te houden. Alles klopt: het verhaal, de personages, de wereld en vooral de illustraties. Het voelt daardoor niet als losse onderdelen, maar als één prachtig geheel.

- Richard Veldkamp

https://www.fantasywereld.nl/boeken/boekrecensies/adembenemende-illustraties-als-onderdeel-van-het-verhaal-in-schaduw-van-de-vogel-van-tim-probert/